ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Το Ψυχή Λόγος ΕπιΚοινωνία από 22 Ιουλίου 2011 μεταφέρθηκε σε νέα έδρα στο Νέο Ψυχικό, πλησίον της στάσης “Εθνική Άμυνα” του μετρό. Η νέα διεύθυνση είναι Θεμιστοκλή Σοφούλη 39 & 25ης Μαρτίου.

Ψυχο-λογισμοί │ Διαλέξεις – Συζητήσεις για την Ψυχολογία Μεταξύ Άλλων │ “Η Θεώρηση της Θελήσεως και της Επιθυμίας από τον Μάξιμο Ομολογητή”

Η θεώρηση της θελήσεως και της επιθυμίας από τον Μάξιμο Ομολογητή

Εισήγηση: Διονύσιος Σκληρής

Ο Μάξιμος ο Ομολογητής έδρασε τον 7^ο αιώνα, σε μια μεταιχμιακή περίοδο κατάρρευσης βεβαιοτήτων, κατά την οποία η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (Βυζάντιο) κινδύνευε να απωλέσει τον χαρακτήρα της οικουμενικότητας (εποχή του πολέμου με την Περσική Αυτοκρατορία και των αραβικών κατακτήσεων). Αυτό πιθανόν τον επηρέασε προς μια ανατίμηση της σημασίας της ιστορίας και της ενδεχομενικότητάς της. Στην εποχή αυτή που η κύρια θεολογική συζήτηση αφορούσε στην θέληση του Χριστού, ο Μάξιμος υποστήριξε την πληρότητα της ανθρώπινης θελήσεώς Του, απέναντι στην αντίθετη άποψη ότι ο Χριστός είχε μόνο θείο θέλημα και όχι ανθρώπινο. Για να θεμελιώσει την άποψή του προέβη σε μια συστηματική θεώρηση της ανθρώπινης θελήσεως και επιθυμίας. Επιπλέον, ζώντας κυνηγημένος σε πολλά μέρη της Μεσογείου (Παλαιστίνη, Αίγυπτος, Τυνησία, Ρώμη, Κωνσταντινούπολη, Καύκασος) χαρακτηρίζεται για την προσπάθειά του να συνθέσει τα αιτήματα πολλών διαφορετικών πολιτισμικών νοοτροπιών στο έργο του.

Στην διάλεξη-συζήτηση θα επιχειρηθεί μια επεξεργασία της σκέψης του Μαξίμου για την ανθρώπινη θέληση και επιθυμία. Θα εξεταστεί το δίπολο λόγος και τρόπος, ως μια φιλοσοφική στρατηγική σύνθεσης μεταξύ διαφορετικών αιτημάτων, και συγκεκριμένα του ελληνικού αιτήματος για σταθερότητα του αντικειμένου του θεωρητικού στοχασμού (λόγος) και του εβραϊκού αιτήματος για ελευθερία και ενδεχομενικότητα στην ιστορία, όπου μπορεί να συμβεί η έκπληξη και το θαύμα (τρόπος). Ενδιαφέρον έχει το πώς το εννοιολογικό αυτό εργαλείο εφαρμόζεται στην ανθρωπολογία της επιθυμίας και πώς ο Μάξιμος αναδεικνύεται σε οιονεί γενάρχη μιας ιδιάζουσας φιλοσοφίας της θελήσεως κατά αντίστοιχο αλλά αρκετά εναλλακτικό τρόπο προς τον Αυγουστίνο, που έχει κάνει κάτι παρόμοιο στην δυτική φιλοσοφία. Θα αναλύσουμε μαξιμιανούς όρους, όπως τον όρο «παρυπόστασις», μια ενδεχομενική και παρασιτική πλην σημαίνουσα τροποποίηση του ιδρυτικού λόγου, και άλλους όπως «αεικίνητος στάσις», «μεταστοιχείωσις», «υπόστασις-πρόσωπον», «αυτεξούσιον-ελεύθερον», και θα επιχειρήσουμε διερευνητικά να δούμε συγγένειες, συνάφειες αλλά και διαφορές με σύγχρονους στοχαστές, όπως οι Freud, Lacan, Althusser, Žιžek κ.ά. Εντέλει, θα εξετάσουμε αν μπορεί να αντληθεί από τον Μάξιμο μια γόνιμη ανθρωπολογία, η οποία και να συντονίζεται με προκλήσεις της όψιμης μετανεωτερικότητας (λ.χ. τη ρευστότητα της φύσης και του υποκειμένου, τις ενδεχομενικές διαπραγματεύσεις εξουσιαστικών λόγων κ.ά.), αλλά και να προσφέρει ίσως πρωτότυπες λύσεις, όπως μια σύνθεση του αποφατισμού της ελευθερίας και της ετερότητας με την οντολογία της παρουσίας.

Σάββατο 28 Μαΐου 2011, 18.30, στο “Ψυχή Λόγος ΕπιΚοινωνία” │ Κ.Βάρναλη & Κουντουριωτών, 2, Χαλάνδρι.

Είσοδος Ελεύθερη. Λόγω περιορισμένου αριθμού θέσεων, προκειμένου να συμμετάσχετε παρακαλείστε να επικοινωνήσετε μέχρι την Παρασκευή 27 Μαρτίου: Τηλ. 217.720.7765 ~ psychilogos@gmail.com

“Alternatives beyond psychiatry in practice” │Ομιλία του Peter Lehmann │Πέμπτη 12 του Μάη, 18.00, Πολιτιστικό Κέντρο “Μελίνα Μερκούρη”, Θησείο

Πολιτιστικό Κέντρο “Μελίνα Μερκούρη” (Ηρακλειδών 66 και Θεσσαλονίκης, Θησείο), 18:00

Ταυτόχρονη μετάφραση στα Ελληνικά.  Θα ακολουθήσει συζήτηση.

Ο Peter Lehmann γεννήθηκε το 1950, στο Calw της Γερμανίας. Σπούδασε στο Παιδαγωγικό Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, Τμήμα Επιστημών Αγωγής, Κοινωνικής Εργασίας και Κοινωνικής Παιδαγωγικής από όπου αποφοίτησε το 1977 ως διπλωματούχος Κοινωνικός Παιδαγωγός.
Τον ίδιο χρόνο βιώνει μια σημαντική διακοπή της βιογραφικής του πορείας που οδηγεί στην ακούσια, χωρίς δικαστική απόφαση, εισαγωγή του σε δημόσιο Ψυχιατρείο στην Γερμανία. Κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού του βίωσε μια σειρά από παραβιάσεις της σωματικής του ακεραιότητας, της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του αλλά και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του. Απαξιωτικές για τα δικαιώματά του εμπειρίες είχε και μετά την έξοδό του από το Ψυχιατρείο όπως υπερβολική χορήγηση ψυχοφαρμάκων, άρνηση πρόσβασης στον ψυχιατρικό του φάκελο κ.λ.π.
Οι προσωπικές αυτές εμπειρίες τον οδήγησαν από το 1979 σε επιστημονικές και ανθρωπιστικές δράσεις κατά της ψυχιατρικής αυθαιρεσίας και στην υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία τόσο στη Γερμανία όσο και διεθνώς.
Με ιδιαίτερο ζήλο και συνέπεια ασχολήθηκε πρωταγωνιστικά, σε επιστημονικό και πρακτικό επίπεδο, με: την ανάπτυξη της αυτοβοήθειας και αυτο-οργάνωσης ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία με έμφαση στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων• με την κριτική του παραδοσιακού ψυχιατρικού μοντέλου• με την αντιπαράθεση με την κατασταλτική ιδρυματική ψυχιατρική ενάντια στις διακρίσεις των ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία• με την ενημέρωση για την επίδραση και τις αρνητικές παρενέργειες ψυχοφαρμάκων και ηλεκτροσόκ και για τη μείωση των επιπτώσεων κατά την διακοπή των ψυχοφαρμάκων• με τη διεκδίκηση για το δικαίωμα της πρόσβασης στον ψυχιατρικό φάκελο και για τη παροχή ψυχοκοινωνικής υποστήριξης σε περιόδους κρίσης έναντι των βιολογικά κατευθυνόμενων ψυχιατρικών ενεργειών• τέλος, με την ανάπτυξη και υπεράσπιση εναλλακτικών απαντήσεων από αυτές της Ψυχιατρικής.
Ο Peter Lehmann συνεχίζει αδιάλειπτα μέχρι σήμερα τη δράση του για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία τόσο σε θεωρητικό-επιστημονικο όσο και σε ανθρωπιστικό επίπεδο. Επαγγελματικά, ασχολείται ως εκδότης με τον τομέα των εκδόσεων σε αντίστοιχα θέματα, με έδρα το Βερολίνο.

Από την Εισηγητική έκθεση για την ανακήρυξη του Peter Lehmann σε επίτιμο Διδάκτορα του τμήματος Ψυχολογίας του Α.Π.Θ.

Βοηθώντας τη Σχολική Συμμετοχή των Μαθητών με Διάγνωση Σύνδρομο Asperger: Πρακτικές Επισημάνσεις προς Εκπαιδευτικούς με Στόχο την Αλληλοβοήθεια.

Βασικοί προσανατολισμοί

Το παρόν κείμενο δεν έχει στόχο να υποκαταστήσει την προσωπική έρευνα του εκπαιδευτικού σε σχέση με το Σύνδρομο Asperger (εφεξής: Σ.Α.). Κυρίως έχει ως στόχο να βοηθήσει στην καλύτερη παιδαγωγική αντιμετώπιση παιδιών και εφήβων με διάγνωση Σ.Α.,[1], με δεδομένο ότι ο εκπαιδευτικός έχει ως ένα βαθμό ξεπεράσει το συναίσθημα ότι δε γνωρίζει τίποτα σχετικά – ή στον αντίποδα αυτού, το αίσθημα ότι “τα έχει ακούσει όλα”. Με το κείμενο αυτό θέλουμε να τονίσουμε τη σημασία της θέσης του εκπαιδευτικού που στηρίζει την ψυχοκοινωνική διεργασία της τάξης, και να εκφράσουμε την εκτίμηση και συμπαράστασή μας στο ενδιαφέρον και την κριτική στάση του προς το είδος και τις πρακτικές μετάδοσης γνώσης. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ελπίζουμε οι παρακάτω επισημάνσεις να συμβάλλουν στο πολυπαραγοντικό έργο της εκπαίδευσης μαθητών με ΣΑ.

Θα πρέπει να σημειώσουμε εξ αρχής μερικές σημαντικές παραμέτρους-αρχές, σημαντικές ως θέσεις για μας, που ίσως είναι – κάποιες, ή για κάποιους – αυτονόητες:

α) η κατανόηση και η συμβολή στο ξεπέρασμα προβλημάτων που αντιμετωπίζουν τα παιδιά και οι έφηβοι πρέπει να συνάδει με το ρόλο που κάθε άτομο έχει αναλάβει απέναντι στα συγκεκριμένα παιδιά και τους εφήβους. Η υπέρβαση των ορίων (λ.χ. καθηγητής – φίλος ή σύμβουλος) μπορεί να γίνει μέσα από προσεκτικές διαδικασίες διασφάλισης συναίνεσης.

β) πρέπει να αποφεύγονται πρακτικές αρνητικού ή θετικού στιγματισμού. Με τον όρο “ιδιαίτερη προσοχή” που χρησιμοποιούμε παρακάτω δεν εννοούμε “περισσότερη προσοχή” αλλά την ανάληψη πρωτοβουλιών από πλευράς του εκπαιδευτικού όχι διαφορετικών από αυτές που στο πλαίσιο της ευσυνείδητης εκτέλεσης του έργου του αναλαμβάνει ή θα μπορούσε να αναλάβει με κάθε παιδί που βιώνει έντονη δυσφορία στο σχολείο. Η “ιδιαιτερότητα” έγκειται στον τρόπο και το περιεχόμενο της πρωτοβουλίας.

γ) η παρέμβαση από εμάς τουλάχιστο δε νοείται ως διορθωτική ή θεραπευτική με την έννοια της αποκατάστασης κάποιας εγγενούς βλάβης, αλλά ως δημιουργική από κοινού εξεύρεση λύσεων που να βελτιώνουν την ποιότητα της σχολικής ζωής. Η αρωγή προς ένα παιδί στην προσαρμογή του στο σχολείο είναι πρώτιστα μια κίνηση μετασχηματισμού του σχολείου προκειμένου αυτό να είναι πιο δίκαιο. Από αυτήν την άποψη, μιλάμε για διαδικασίες αναζήτησης και δόμησης μιας καλύτερης ισορροπίας εντός του σχολείου.

δ) κάθε παιδί και έφηβος είναι μοναδικά πρόσωπα. Αυτό σημαίνει ότι για την περίπτωσή του χρειάζεται τροποποίηση και της δικής μας αντίληψης και πράξης. Αυτή η τροποποίηση δεν είναι μια διαδικασία παροχής κατάλληλων ερεθισμάτων προς το παιδί αλλά η διαρκής επεξεργασία μιας διερευνητικής παιδαγωγικής στάσης για το τι βοηθά και τι όχι ανά περίπτωση και κατάσταση (το νόημα της “εξατομίκευσης”). Ασφαλώς αυτό σημαίνει αλλά και προϋποθέτει καλύτερες και ουσιαστικότερες σχέσεις εντός σχολείου.

ε) ο κάθε εκπαιδευτικός δεν είναι μόνος του. Χρειάζεται διαρκής συνεννόηση με τους υπολοίπους καθηγητές και τους ειδικούς, ανάπτυξη κοινών στάσεων κατά το δυνατόν, και ενεργητική παρέμβαση. Οι σχέσεις μεταξύ των εμπλεκομένων θα πρέπει να θέτουν ως προτεραιότητα την αποφυγή μετατροπής του παιδιού σε πρόβλημα, φόρτωμα ή “μπαλάκι του πινγκ-πονγκ”, και να εστιάζουν στην αλληλοδιευκόλυνση συντονισμένων αλλά και διακριτών παρεμβάσεων. Η κριτική στάση είναι η προτεραιότητα, αρκεί να συνοδεύεται από αυτοκριτική.

στ) Οι μαθητές με διαγνώσεις αναπτυξιακών διαταραχών όπως και οι υπόλοιποι μαθητές και οι καθηγητές τους καλούνται να αναμετρηθούν με συστήματα ταξινόμησης και ανταγωνισμού. Η ύπαρξη, ωστόσο, μιας διάγνωσης Σ.Α. σημαίνει για το παιδί και τον έφηβο μια επιπλέον αναμέτρηση, αυτήν με την από έξω ερχόμενη περιγραφή των δυσκολιών του ως εγγενών παθολογικών προβλημάτων. Ο κάθε έφηβος έχει δικαίωμα να αναπτύσσει τη δική του στάση έναντι αυτής της διάγνωση Σ.Α.. Σε γενικές γραμμές στη σχέση μαθητή – εκπαιδευτικού ούτε η άρνηση-αγνόηση της διάγνωση Σ.Α., ούτε η χρήση της ως άλλοθι παραίτησης έχουν κάτι να προσφέρουν. Στο πλαίσιο αυτής της σχέσης η παρέμβαση του εκπαιδευτικού δε θα πρέπει να είναι ούτε άκριτη αποδοχή όσων και ο ίδιος ο έφηβος μερικές φορές έχει ρητά ή άρρητα πιεστεί να εσωτερικεύσει ως “το πρόβλημά μου”, ούτε από την άλλη μια κίνηση μονομερούς διαγραφής τους.

Αντί εισαγωγής: ζητούμενα ένταξης και ζητούμενα μετασχηματισμού του σχολείου.

Προτού επικεντρωθούμε στις κυρίως θεματικές αυτού του σημειώματος, οφείλουμε να αποδώσουμε τη σπουδαιότητα που του πρέπει στο εξής: το σχολείο στην Ελλάδα δεν ευνοεί τη συμμετοχή των μαθητών γενικά στις διαδικασίες του, καθώς το σχολείο πολύ λίγο δημιουργεί στους μαθητές, όπως βέβαια και στους καθηγητές, το αίσθημα ότι προσδιορίζουν οι ίδιοι τις διαδικασίες μέσω των οποίων το σχολείο επιτελεί το εκπαιδευτικό έργο και οι ίδιοι ασκούν τα δικαιώματα και τηρούν τις υποχρεώσεις τους. Η απαξίωση του σχολείου είναι η άλλη όψη του συγκεντρωτισμού του, της έμφασής του στους πειθαρχικοακαδημαϊκούς τύπους και όχι στην μαθησιακή πράξη, και εν γένει της ανελευθερίας του. Η ακαμψία του σχολείου δομικά αποθαρρύνει την πρωτοβουλία, ενώ άρρητα και διαρκώς μεταδίδει το μήνυμα ότι: η εκπαίδευση, η συναδελφικότητα, η εφηβική ζωή “είναι αλλού”.

Το παρόν σημείωμα, ωστόσο, διέπεται από το πνεύμα ότι το δημόσιο σχολείο είναι εδώ και ότι με προσπάθεια των ίδιων των εκπαιδευτικών μπορούν να επέλθουν αλλαγές που δε θα μετασχηματίσουν τα βασικά περιγράμματα του σχολείου ως δομής, αλλά που θα βοηθήσουν ώστε η καθημερινή σχολική πράξη να μη γίνεται μια βιωματική επιβέβαιωση της θεσμικής απαξίωσής του. Πρόκειται για επισημάνσεις που έχουν ως στόχο να βοηθήσουν τους εκπαιδευτικούς στο έργο που επιτελούν υπό αντίξοες συνθήκες, και που πολύ συχνά τους φέρνουν αντιμέτωπους με γονείς, ειδικούς που συμβουλεύονται οι γονείς, και εν τέλει με τους ίδιους τους μαθητές.

Ψυχο-λογισμοί │ Διαλέξεις – Συζητήσεις για την Ψυχολογία Μεταξύ Άλλων │ “Θεραπεία και Ανάπτυξη Μέσω της Κίνησης”

“Θεραπεία και Ανάπτυξη μέσω της Κίνησης”

Εισήγηση: Ανδρέας Γεωργίου, Φυσιοθεραπευτής

• Οι ποικίλες μορφές κινητικών προβλημάτων στα αναπτυξιακά μονοπάτια της διαφορετικότητας.
• Τι σημαίνει αδέξιος – άγαρμπος από φυσιοθεραπευτική άποψη;
• Ζητήματα αδρών κινήσεων, λεπτών κινήσεων, μυϊκής αδυναμίας, ισορροπίας – ρυθμού, ελέγχου κινήσης και ελέγχου δύναμης.
• Κινητικές δυσκολίες λόγω ανάπτυξης προστατευτικών αντιδράσεων, χαμηλού μυϊκού τόνου, υπερκινητικότητας.
• Η σημασία της ορθής αξιολόγησης και της εξατομίκευσης των προγραμμάτων άσκησης.
• Η συμβολή και σημασία της άσκησης στην αναχαίτιση των στερεοτυπικών κινητικών συμπεριφορών.
• Η σημασία του παιχνιδιού: Παραδείγματα κινητικών προβλημάτων και κατάλληλα προσαρμοσμένων προγραμμάτων παιχνιδιών άσκησης.
• Η σημασία των αισθητηριακών προβλημάτων: ο ρόλος της ιδιοδεκτικότητας, του συντονισμού, των αντανακλαστικών κ.α.
• Τα Αναπτυξιακά Μονοπάτια της διαφορετικότητας και ο αθλητισμός.
• Η σχέση εμπιστοσύνης θεραπευτή – θεραπευόμενου.
• Εκπαίδευση Γονέων.

Σάββατο 19 Μαρτίου 2011, 18.30 – 20.30 στο “Ψυχή Λόγος ΕπιΚοινωνία” │ Κ.Βάρναλη & Κουντουριωτών, 2, Χαλάνδρι.

Είσοδος Ελεύθερη. Λόγω περιορισμένου αριθμού θέσεων, προκειμένου να συμμετάσχετε παρακαλείστε να επικοινωνήσετε μέχρι την Πέμπτη 17 Μαρτίου: Τηλ. 217.720.7765 ~ psychilogos@gmail.com

Κατασκευάζοντας stop motion animation βίντεο από κοινού με παιδιά με ιδιαίτερες δυσκολίες: ένα φιλόξενο όχημα και εργαλείο διαπροσωπικής, συναισθηματικής και αφηγηματικής κατανόησης

 

Το παιχνίδι δημιουργεί μια ζώνη εγγύτερης ανάπτυξης του παιδιού. Στο παιχνίδι το παιδί συμπεριφέρεται πέρα από τη μέση ηλικία του, πάνω από την καθημερινή του συμπεριφορά. Στο παιχνίδι είναι σαν είναι ένα κεφάλι ψηλότερο από τον εαυτό του. Όπως το σημείο εστίασης ενός μεγεθυντικού φακού, το παιχνίδι περιέχει όλες τις αναπτυξιακές τάσεις σε μια συμπυκνωμένη μορφή και είναι από μόνο του μια μείζων πηγή ανάπτυξης.

Βιγκότσκι

 

Μια από τις εξελισσόμενες μεθοδολογίες στο Γραφείο Ψυχικής Υγείας “Ψυχή Λόγος ΕπιKοινωνία” αφορά στην αξιοποίηση των τεχνικών stop motion animation στην ψυχοπαιδαγωγική εργασία με παιδιά με ιδιαίτερες δυσκολίες.  Η συγκεκριμένη μεθοδολογία γίνεται μια πλατφόρμα για μια σειρά από χρήσιμες λειτουργίες αξιολόγησης και παρέμβασης.  Προσφέρει στον ειδικό μια αξιοσημείωτα σφαιρική αλληλεπίδραση με το παιδί, εφόσον η δημιουργία ενός animation συνιστά ακόμα και στην πιο απλή της εκδοχή μια πολυδιάστατη αλληλοεξαρτούμενη διαδικασία. Επιπλέον, πρόκειται για ένα σαφώς δομημένο μαθησιακό περίγραμμα αναγκαιοτήτων και ορίων το οποίο δύσκολα χάνει τη συγκρατητική του ισχύ, ενώ παρέχει την ίδια στιγμή πάρα πολλές δυνατότητες εμπλουτισμού: οι δεξιότητες που εμπλέκονται στη δημιουργία ενός animation εκτείνονται σε ένα ευρύτατο φάσμα αλλά συγκροτούν και ένα σφιχτοδεμένο σύνολο που απαιτεί διαρκή συντονισμό και δέσμευση.  Ταυτόχρονα, ως συνολικό project το animation είναι ένα ανοιχτό εργαλείο, του οποίου τα διάφορα μέρη μπορούν να δουλεύονται με αρκετά ανεξάρτητο τρόπο. Είναι με άλλα λόγια ένα φιλόξενο όχημα στην πορεία του οποίου κάθε παιδί μπορεί να βρει με ελεύθερο τρόπο σημεία επιβίβασης και αποβίβασης, ένα εύπλαστο υλικό στο οποίο οι δυνατότητες παρέμβασης του διυποκειμενικού δημιουργού (της δημιουργικής-θεραπευτικής συμμαχίας ανάμεσα στον ειδικό και το παιδί) είναι άφθονες και ισότιμα προσδιοριστικές του τελικού αποτελέσματος.

• Σε ποιους απευθύνεται: σε παιδιά και εφήβους που προσπαθούν να βελτιώσουν την διαπροσωπική τους κατανόηση και τις σχετικές δεξιότητες (συναισθηματικές και διαπροσωπικές), και που έχουν ενδιαφέρον για τους υπολογιστές, το βίντεο και γενικά τα Νέα Μέσα. Η διαδικασία εξατομικεύεται ανάλογα με τις δυνατότητες και τις επιθυμίες του παιδιού ή του εφήβου.
• Σε τι συνίσταται: στην κατασκευή σύντομων stop motion animation βίντεο μαζί με το παιδί ή τον έφηβο.
• Ποιες διαδικασίες περιλαμβάνει: συμβολικό – αφηγηματικό – σκηνοθετικό παιχνίδι, κατασκευή κούκλας και σκηνικών, λήψη εικόνας, βίντεο και ήχου, μοντάζ και επεξεργασία εικόνας και ήχου.

Τριήμερο Επιστημονικό Σεμινάριο Διαταραχές του Φάσματος του Αυτισμού – Εξελιγμένα Θεραπευτικά Προγράμματα & Παρεμβάσεις

Τριήμερο Επιστημονικό Σεμινάριο
Διαταραχές του Φάσματος του Αυτισμού – Εξελιγμένα Θεραπευτικά Προγράμματα & Παρεμβάσεις
Εισηγήτρια: Isabelle Hénault, Ψυχολόγος – Ph.D.
Επιστημονικά Υπεύθυνη-Συντονίστρια: Βάγια Παπαγεωργίου – Παιδοψυχίατρος
6-8 Μαϊου 2011, Αθήνα

περισσότερες πληροφορίες

Αξιολόγηση και παρέμβαση σε παιδιά, εφήβους και ενήλικες με διαταραχές στο φάσμα του αυτισμού

• «Το παιδί μου πηγαίνει στην Γ’ Δημοτικού και έλαβε διάγνωση Διάχυτη Αναπτυξιακή Διαταραχή. Τι σχέση έχει αυτό με τον αυτισμό; Το παιδί μου θα εξελιχθεί όπως και τα άλλα παιδιά; Χρειάζεται θεραπεία;»
• «Έχουμε ένα αγοράκι 3 ετών. Δυσκολευόμαστε να επικοινωνήσουμε μαζί του. Έχει καθυστερήσει στην γλωσσική του ανάπτυξη, δεν δείχνει τι θέλει. Στον παιδικό σταθμό δυσκολεύεται να παίξει μαζί με άλλα παιδιά. Θέλει πάντα να γίνεται το δικό του. Υπάρχει περίπτωση να έχει αυτισμό; Και τι μπορούμε να κάνουμε;»
• «Από μικρός ένιωθα διαφορετικός από τα άλλα παιδιά. Μεγαλώνοντας αντιμετώπισα δυσκολίες στην ολοκλήρωση των σπουδών μου και στη συνεργασία με συναδέλφους στη δουλειά. Διάβασα για το σύνδρομο Asperger και πολλά πράγματα ισχύουν και για μένα. Τελικά έχω κάτι; Ποιος είμαι; Μπορώ να κάνω κάτι γι’ αυτό;»
• «Στο Δημοτικό ήμουν πρώτος στα μαθήματα, είχα και φίλους. Στο Γυμνάσιο με κοροϊδεύουν επειδή καμιά φορά φέρνω λάθος τετράδια στο μάθημα, επειδή αργώ να απαντήσω κι επειδή δεν παίζω ποδόσφαιρο αλλά κάθομαι πίσω από τις βρύσες και παίζω με το κινητό μου. Μου αρέσει ένα κορίτσι, αλλά θύμωσε μαζί μου όταν της είπα κάτι. Τι μου συμβαίνει; Γιατί πρέπει να πηγαίνω σε ψυχολόγο;»

Πολλές φορές δημιουργείται σύγχυση γύρω από το τι είναι ο αυτισμός, το σύνδρομο Asperger, ο υψηλής λειτουργικότητας αυτισμός, οι διάχυτες αναπτυξιακές διαταραχές. Οι γονείς ψάχνουν να βρουν απαντήσεις μέσα σ’ έναν κυκεώνα πληροφοριών (συχνά αντικρουόμενων) στο internet, σε βιβλία και περιοδικά. Οι ειδικοί από την άλλη προτείνουν διάφορες (και διαφορετικές) μεθόδους αντιμετώπισης ή «θεραπείας». Τα ίδια τα παιδιά και οι έφηβοι με αυτισμό αντιλαμβάνονται ότι για κάποιο λόγο είναι διαφορετικοί από τους άλλους. Μερικές φορές ρωτούν τους γονείς τους τι τους συμβαίνει, άλλοτε πάλι δεν εκφράζονται αλλά εκδηλώνουν συναισθηματικές εντάσεις, δύσκολες συμπεριφορές, ή χαμηλή αυτοεκτίμηση, τάση για απομόνωση. Όταν υπάρχουν και άλλα αδέρφια στην οικογένεια, τα πράγματα συχνά περιπλέκονται…

Στήριξη της Συμμετοχής με όρους Συνδρόμου Asperger’s και Αυτισμού Υψηλής Λειτουργικότητας: Εξατομικευμένα Προγράμματα

Ως ομάδα ειδικών παρέχουμε ένα πλαίσιο αναφοράς, διερευνούμε, σχεδιάζουμε και εφαρμόζουμε εξατομικευμένα προγράμματα βελτίωσης της κοινωνικής συμμετοχής και της διαπροσωπικής αλληλεπίδρασης  σε ένα πλαίσιο προσωπικής και οικογενειακής ενδυνάμωσης. Τα προγράμματα απευθύνονται σε παιδιά, εφήβους και νέους/ες με διάγνωση Asperger ή Αυτισμό Υψηλής Λειτουργικότητας και τις οικογένειές τους. Ο χαρακτήρας των παρεμβάσεων δεν είναι διορθωτικός ή αντισταθμιστικός, αλλά δημιουργικός, με στόχο την εξεύρεση αποτελεσματικών λύσεων που να βοηθούν στη συνάντηση ανθρώπων με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και περιβάλλοντος.

Όλη η διαδικασία βασίζεται στην από κοινού (με το παιδί ή τον/την έφηβο, τους γονείς, το σχολείο και τους άλλους ειδικούς) λήψη των αποφάσεων και το επoικοδομητικό μοίρασμα της γνώσης.

Οι παρεμβάσεις μας είναι δυναμικές και διαπλαισιακές (οικογένεια, σχολείο, κοινότητα).

Οι άξονες και οι στόχοι των παρεμβάσεων παρουσιάζονται συνοπτικά παρακάτω:

1. Δόμηση του άμεσου περιβάλλοντος (χώρος και διαδικασίες στο σπίτι και το σχολείο).

Ένα μέρος των βασικών δυσκολιών που αντιμετωπίζουν παιδιά και έφηβοι με διαγνώσεις Αυτιστικού Φάσματος φαίνεται να σχετίζεται με την χωροταξία και δόμηση του άμεσου περιβάλλοντός τους (ως διαρρύθμιση και ως διαδικασίες). Αυτές οι φαινομενικά ανεπίλυτες δυσκολίες (είτε πρόκειται για ρυθμίσεις που δεν ήταν ποτέ λειτουργικές, είτε για ρυθμίσεις που έχουν καταλήξει δυσλειτουργικές) όταν διαιωνίζονται με τη σειρά τους συμβάλλουν στη διαιώνιση και επιδείνωση άλλων συναισθηματικών, συμπεριφορικών, ακαδημαϊκών δυσχερειών, καθώς και δυσκολιών συμμετοχής σε κοινωνικές διαδικασίες. Η συνεκτίμηση της εμπειρίας και γνώσης των παιδιών ή των εφήβων και των γονέων καθώς και το σώμα γνώσης των προσεγγίσεων δομημένης εκπαίδευσης μπορούν να βοηθήσουν σημαντικά στην εξομάλυνση της προσβασιμότητας χώρων και διαδικασιών για το παιδί και τον/την έφηβο. Ο στόχος μας μέσα από αυτό είναι η διεύρυνση του δυναμικού δράσης (ενδιαφέροντα και δεξιότητες) του παιδιού ή του/της εφήβου στο οικιακό και σχολικό πλαίσιο.

Μεθοδολογίες που εφαρμόζονται: αρχές και τεχνικές δόμησης που εφαρμόζονται στο πρόγραμμα Τ.E.A.C.C.H.  (Περιβαλλοντική Δόμηση, Ημερήσιο Πρόγραμμα, Ανάλυση Έργου)

Τριήμερο Σεμινάριο με πρακτική άσκηση «ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΤΟΥ ΦΑΣΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΑΥΤΙΣΜΟΥ» Η ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΔΟΜΗΜΕΝΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ TEACCH

Το Σεμινάριο θα πραγματοποιηθεί στις 14 , 15 και 16 Ιανουαρίου 2011 στην Αθήνα στο ΞενοδοχείοStratos Vassilikos hotel Μιχαλακοπούλου 114, 115 27 Athens Tel.: (+30) 210 7706611 Fax: (+30) 210 7708137.

Επικοινωνία

Diaskepsis – Ματίνα Τσάμη, Μητροπόλεως 28, Τ.Κ. 54624, Θεσσαλονίκη

τηλ: 0030 2310 230 459 Φαξ: 0030 2310 264 082 email: mtsami@otenet.gr

www.diaskepsis.gr

Η σοβαρότητα, η χρονιότητα, η μοναδική φύση των διαταραχών του φάσματος του αυτισμού, καθώς και η αναγνώριση ολοένα και πιο ήπιων μορφών που δεν αναγνωρίζονταν παλιότερα, καθιστούν επιτακτική την ανάγκη για συστηματική και έγκυρη επιστημονική ενημέρωση των επαγγελματιών υγείας και εκπαίδευσης και των γονέων. Οι συνεχιζόμενες εξελίξεις στους τομείς της διάγνωσης, της κατανόησης της αιτιολογίας, της αντιμετώπισης και της εκπαίδευσης απαιτούν συνεχή εκπαίδευση στη διαχείριση και στην παροχή κατάλληλων υπηρεσιών προς τα άτομα και τις οικογένειές τους.

Η δομημένη εκπαίδευση, όπως εφαρμόζεται επί 40 χρόνια από το πρόγραμμα TEACCH του Πανεπιστημίου του Chapel Hill στη Β. Καρολίνα των ΗΠΑ, είναι από τις πιο έγκυρες μεθόδους διεθνώς. Στηρίζεται στην κατανόηση των ΔΦΑ, στη διαχείριση και την αποκατάσταση των ιδιαίτερων αποκλίσεων κοινωνικότητας, επικοινωνίας και προσαρμογής της συμπεριφοράς και προωθεί εξατομικευμένα την ανεξαρτησία. Το τριήμερο πρακτικό σεμινάριο στη δομημένη εκπαίδευση, μετά από την εισαγωγική αναφορά στις νεότερες εξελίξεις στον τομέα των διαταραχών του φάσματος του αυτισμού, εστιάζεται στην ανάλυση και στην εφαρμογή της δομημένης εκπαίδευσης στο σχολείο, στο σπίτι και στην κοινότητα. Περιλαμβάνει την παρουσίαση της μεθόδου και συστηματική πρακτική άσκηση, με έμφαση στην προώθηση της κατανόησης, της επικοινωνίας, της κοινωνικής συνδιαλλαγής και στην οργάνωση και διαχείριση της συμπεριφοράς.

Η Εισηγήτρια – Εκπαιδεύτρια

Βάγια Α. Παπαγεωργίου
Παιδοψυχίατρος-Ειδικός TEACCH
Σύμβουλος Αυτισμού